Kalahari lion

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kalahari Lion

Het Kgalagadi Transfrontier Park

Voor veel mensen is het Kgalagadi Transfrontier Park de ultieme wilderniservaring. Het kan er heet en droog zijn, maar het is altijd spectaculair: voor iedere bezoeker is er iets bijzonders. Misschien is het wel het stilhangen van de goochelaar (een soort slangenarend) tegen een steenrode zonsondergang, of een groep meerkatten die rondsnuffelen bij hun burcht, of gewoon een stofwolk die uiteindelijk een familie springbokken blijkt te zijn. Of gewoon … deel uitmaken van iets elementairs en wonderschoons. Dit is echt een plek om de accu even helemaal op te laden.

De Kalahari-woestijn strekt zich uit naar het noorden vanaf de Oranjerivier in Zuid-Afrika door Oost-Namibië, Botswana, West-Zimbabwe, Angola en Zambia tot voorbij de evenaar in de Democratische Republiek van Kongo; en dat alles op 1,63 miljoen km2. Het is een immens bassin met het grootste zandoppervlak ter wereld. “Het staat wel bekend als een woestijn”, schreven Michael Knight en Peter Joyce in The Kalahari: Survival in a Thirstland Wilderness, vanwege de zanderige, poreuze grond, de gloeiend hete zomers, het weidse en vaak monotone landschap, de schaarse - en onvoorspelbare - neerslag en het vrijwel volledig ontbreken van oppervlaktewater.   
Maar … dit stereotype beeld klopt op slechts enkele plaatsen. Betere benamingen voor het gebied zijn dan ook: “woestenij”, “dorstland” of (meer technisch) “een semi-aride leefomgeving”.  

 

Zaterdag 22 mei
Om 05:00 start het aggregaat en maakt ons wakker, opstaan wassen en koffie. Ik heb geen zin in cornflakes, is me te koud. Samen zitten we met het dekentje ( waat mos se doa mit?) over de knieën, koffie leuten en de zon zien opkomen. Met het inpakken van de tent bevriezen m’n vingertoppen. Welkom in de Kalahari. Om 07:15 gaan we de permit halen. 10 Meter verder gaat de grens pas om 08:00 ( Afrikaanse tijd) open. Dan nog voor een quick drive het park in.
Grens over, papiertje invullen, stempel krijgen, nog een stempel, papiertje aan controleur van auto geven. Auto laten controleren. Alez, werk hebben is niks. Vanaf Mata Mata tot Keetmanshoop komen we 4 auto’s tegen, 273 km! Het landschap is onmetelijk weids en uitgestrekt, tot aan de horizon is alleen natuur te zien, wel zijn er overal stroompalen. Keetmanshoop zie je slecht liggen vanaf de weg, het gaat over in de natuur. Eerst gaan we naar de Spar om de food bij te vullen en daarna bij de Standaard bank geld pinnen. Dan de stad weer uit en naar Quivertree. Hier moeten we ons melden op de boerderij van Gariganus, om naar Giants Playground te gaan. De dolorieten rotsformaties zijn erg groot en liggen onwerkelijk op elkaar gestapeld, we wandelen rond en zien tot in de verte alleen maar immens grote rotsblokken. De verklaring voor de grote rotsen en hun manier van stapelen is dat het lava is die niet geerupteerd is. Terug bij Quivertree drinken we wat op een verhoogd terras van gebruikte materialen. Heel origineel een afdak met terras gemaakt. De trap klopt niet helemaal, John breekt bijna een teen met de trap oplopen.Qua constructie kan John alleen maar z’n hoofd schudden. Apart is het wel. Om 16:00 gaan we de cheeta’s voeren. Het zijn er 3 die naast het huis leven. Ze kunnen niet vrij gelaten worden omdat in de omgeving alleen maar schapenboeren zitten. Op deze boerderij worden ze dagelijks gevoerd en hebben en royaal terrein waar ze vrij kunnen lopen. Voor het eten gaan we nog naar het kokerboomwoud om de zonsondergang te zien. Dit kokerboomwoud is aan het einde van de camping en het bijzondere is dat hier heel veel kokerbomen zijn. Terug genieten we van een heerlijke maaltijd van salade, rijst, kudu ( bereidt als een soort bobotie) en een brownie na. Voordat we gaan slapen eerst nog het dagboek bijwerken.

 
Alleen op de wereld Giants Playground
Huisdieren op de boerderij van Gariganus Kokerboom woud

Zondag 23 mei
Uitgeslapen 06:00, ontbijt bij Quivertree. We zijn de enigste 2 gasten in de lodge en genieten van een fijn ontbijt met vers brood, scrammbled eggs, cereals, beleg en jus d’orange. De kat ligt lekker naar het toast apparaat te slapen en draait zich nog een keertje om. Om 07:30 gaan we op weg naar Ais Ais. Via de B1 B4 C12 C37 en C10, aan de linkerkant passeren we het klein Karas gebergte. We passeren ook 2 rivieren waar we door heen moeten ( de droge rivier loopt gewoon door de weg), helemaal droog. Ook hier overal stroompalen langs de weg. Onderweg zien we alleen rotsen en weinig rotsbegroeiing.
We stoppen bij Hobas, het begin van de Fish River hiking trail. De trail loopt 85 km door de canyon. Je neemt een matje, slaapzak, water en voedsel mee in je rugzak. Slapen doe je op een beschutte plaats in de canyon en over 5 a 7 dagen ben je in Ais Ais. Ik durf amper naar beneden te kijken, het gaat behoorlijk steil omlaag via een smal paadje. Echt iets voor bikkels. We wandelen langs de Fish River Canyon , een bijna maanachtig landschap, en maken behoorlijk wat foto’s van de canyon, de op 2 na grootste van de wereld. Dan door naar Ais Ais, hetzelfde landschap trekt aan ons oog voorbij. Dan verandert het landschap plots als we in de buurt van Ais Ais komen, het weggedeelte begint op de Alpen te lijken, hogere bergen en bochten. Aangekomen in Ais Ais rijden we een groene oase in, palmbomen, gewonen bomen, gras. We vinden een mooie plaats op de campsite en maken ons camp klaar. Hier is het lekker heet, John vindt het verschrikkelijk heet. Na een snelle douche gaan we naar de bar voor een drankje en dan terug naar ons eigen kampvuur voor de BBQ. Na het eten en opruimen lopen we nog een rondje, het is om 20:00 nog lekker warm, de wijn blijft vanavond wel op temperatuur. Als we bij de ingang van het park komen wordt daar de vlag volgens protocol gestreken. Vannacht is het aangenaam, niks te bibberen

 

Maandag 24 mei
Vandaag blijft de auto staan, John maakt zich zorgen over de batterij van de koeling, dus bel ik KEA. De jongeman vertelt me dat we 2 battries hebben, 1 voor de motor en 1 voor de koeling. No worries, you can call me anytime. Dus op ons gemakje ontbijten en tutten. Er komt nog een african wildcat op bezoek, lijkt niet geïnteresseerd en vertrekt weer. Wij wandelen langs de Fish River. Er is een kleine stuw waar vis probeert terug te springen. Als je van deze kant kijkt is het inderdaad ook een mooie oase. We lopen nog een stuk door tot waar de hikers uit de canyon komen en draaien ons dan om, het is te heet om ver te wandelen. Het meegenomen water smaakt verrukkelijk ( er is op de reis hierheen weer een 5 liter can kapot gegaan). We lunchen voor N$ 45 pp in het restaurant en gaan daarna naar het buitenzwembad. Het water dat hier uit de hotsprings komt is 65 ° en wordt afgekoeld voor het buitenzwembad en het binnenzwembad ( spa). Het water voelt warm aan in het rustige buitenbad. Het binnenbad is een echte spa en hier is het behoorlijk druk. Ook hier aan de rand van het zwembad praten we wat zuidafrikaans. Gelukkig is het hier winter! ’s Zomers is het hier 50 ° en nu 35° met een briesje. ( Het park is van november tot half maart gesloten ivm de temperatuur) Als je echter uit het warme water komt duurt het ff voordat het weer aangenaam is. Vanavond gaan we weer lekker aan de BBQ.

 

De Fish River Canyon (lokaal ook: Visrivier Canyon of Visrivier Afgronde), in Namibie is de op een na langste canyon ter wereld, na deGrand canyonin de VS. Het is een bijzonder indrukwekkend landschap. Hoewel het landschap lijkt op dat van de Grand Canyon, vallen vooral de verschillen op: de stilte, de afwezigheid van bebouwing, verharde wegen, neonverlichting en massa's toeristen. Onder begeleiding van een goede gids is het mogelijk om af te dalen in de Fish River Canyon, maar door de grote droogte en verstikkende hitte gedurende een groot deel van het jaar, is dit afhankelijk van het seizoen waarin men de canyon bezoekt.

De Visrivier is met 650 km de langste rivier in het land. Het water is oranjegekleurd. De canyon is gelegen aan de benedenloop van de rivier. De kloof is circa 160 km lang, tot 27 km breed en is op sommige plaatsen tot 550 meter diep. De canyon begint bij het plaatsje Seeheim en eindigt bij Ai-Ais. Daarna mondt de rivier uit in de Oranjerivier.

De Fish River Canyon is waarschijnlijk circa 500 miljoen jaar geleden ontstaan. Door erosie is de kloof dieper en dieper geworden.

Fish river canyon spoorweg

Dinsdag 25 mei
05:30 opstaan, douchen, koffie, tent opruimen. Het wordt een heel ritueel iedere ochtend. Voordat we weggaan, laten we de bandendruk nog controleren aan het service station. Bij de gate waar we onze permit moeten laten zien is het wachten totdat de Namibische vlag weer wappert. We gaan terug over de C10 C37 en C12, onderweg zien we springbokken en struisvogels. Dan gaan we linksaf de B4 op richting Helmeringhausen. In dit dorp zijn 2 (?) huizen, een hotel, een winkel en een garage. We gaan dus tanken bij de garage, kopen een nieuwe can water en wat billtong in de winkel en gaan lunchen in het hotel. De lunch bestaat uit frisches farmbrot en bratwurst mit gemischter salat. Alles kan gewoon in het Duits besteld worden. Dan door richting Maltahohe, 7 km op de C14 ben dan links bij Dabis.
Als we het hek openen is het nog 7 km over farmweg. Waar zou de boerderij toch liggen? Bocht na bocht is het een uitgestrekt ( we zijn er bijna aan gewend) landschap. Oeps na de volgende bocht ligt in de verte de boerderij. Jenny staat met Aaron op de arm al te wachten en brengt ons snel naar onze kamer. Er is weer veel wind. Op het terras voor onze kamer poetsen we het stof van de camera’s af en werk ik het dagboek weer bij. Als we om kwart voor drie onder de veranda koffie gaan drinken, is Stefan er ook.  Stefan is lid van de vierde generatie eigenaars van deze oude boerderij.  Jenny heeft trouwens lekkere taart gebakken voor bij de koffie. De kleine Lena is ook wakker en Aaron kijkt een beetje de kat uit de boom . We praten in het Duits over allerlei onderwerpen zoals scholing. Jenny en Stefan zijn in Windhoek op school geweest en daarna naar Duitsland voor de verdere ausbildung. Aaron en de kleine Lena krijgen straks thuis onderwijs en gaan dan vanaf 10 of 12jaar naar het internaat. Veel (blanke) ouders hebben een tweede huis in Windhoek en blijven zo bij de kinderen. Anderen gaan 1 maal per maand boodschappen doen en bezoeken dan ook de kinderen. Dabis is 500 km vanaf Windhoek, Jenny en Stefan doen om de 2 maanden de boodschappen in Windhoek en blijven dan een paar dagen. Ze bezoeken dan ook vrienden, gaan naar de film of lekker uit eten in een restaurant. Hier in Dabis is geen krant of tv. Wel is er een schotel voor internet, telefoon en fax.  Hoe haal je hier je rijbewijs? Vanaf 6 jaar rij je op je eigen farm rond en vanaf 17 jaar mag je met 1 persoon naast je rijden. Als je 18 bent moet je dan een test doen in de stad. Daarna gaan we met Stefan de farmtour doen. We zijn 2½ uur onderweg en zien de oude boom die 450 jaar oud is (cameltree) en de drie bomen (dadelpalmen), die door de overgrootvader van Stefan geplant zijn. De overgrootvader van Stefan heeft eerst in Betanie een tuin gehad, echter van Betanie is niet veel meer over. Het dorp is of lijkt uitgestorven. We vervolgen de farmtour langs de tuin met cactusvijgen en de groentetuin, de kippen, ganzen en eenden. Bij het eerste waterhole stoppen we, dit waterhole wordt nog door een windmolen aangedreven????. Verder zijn er 21 waterholes op het landgoed, de meeste door de oma van Stefan die water kon vinden door met de wichelroede te lopen. We rijden verder door de droge rivier die slechts 1 maal per jaar water heeft. Gemiddeld valt hier 150 mm water per jaar. Op dit landgoed van 18000 ha leven ze met 3 families, de ouders van Stefan en zijn tweelingbroer, allemaal zo’n 10 minuten met de auto van elkaar vandaan. Allen verzorgen ze een bepaald gedeelte van het landgoed. Als iemand weg is let de ander op het bedrijf. Samen zijn ze ook bezig het schapenras te optimaliseren, ze willen een schaap dat 10 cm hoger op de poten staat ( kan het meer van de struik vreten) en met een korte witte vacht, enkel een zwarte bril ( ivm gezwellen aan de ogen door de zon). De schapen worden voornamelijk voor de vleesproductie gebruikt. Als de zon ondergaat toasten we met het duurste drankje ter wereld: water uit eigen bron in champagne glazen. Voordat Duitsland in Namibië aan de macht kwam, is er interesse uit Engeland geweest voor dit land. In 6 jaar tijd heeft een onderzoeker 36 foto’s gemaakt en kwam tot de conclusie dat de Namib als half woestijn niet interessant was. Van deze foto’s hangen er 2 in de huiskamer van Jenny en Stefan. Hierop zijn is ook de oude boom te zien.
’s Avonds heeft Jenny een heerlijke maaltijd gemaakt, wel heeeel erg veel. Een lekkere kudu steak, aardappelgratin en warme groenten. Een huisgemaakte pudding na. Na de maaltijd praten we in de woonkamer nog over allerlei zaken in Europa en Afrika.
Het was een mooie dag waarbij we een kijkje mochten nemen in het alledaagse leven van een Namibisch gezin.
Voor info www.farmdabis.com .

dabis guestfarm dabis oprijlaan
Dabis oude ford dabis farm
Vervolg